IJsbrand, 11 december 2010
Frankrijk Parijs

Dat was het dan...

Het toneelstuk is vertaald, de rollen zijn verdeeld. Vanaf dat moment begint het werken, de een werkt aan het decor, terwijl de ander kostuums aan het naaien is. Een derde staat met Mary-Lou in de 'Salle de Euritmy' en oefent het spelen. Zelf zit ik op dat moment in het lokaal mijn tekst te leren want de Franse tekst vraagt enige tijd om te leren. Het lijkt wel of het bij niemand lukt om de Franse tekst te leren, Mary-Lou weet dan ook niet hoe vaak ze moet zeggen dat we echt moeten leren...

Een week later: de decors zijn klaar en de meeste kostuums zijn klaar voor de eerste voorstelling. We verzamelen in 'Le Petit Moullière' om voor de laatste paar dagen echt aan het stuk te kunnen werken. Nadat Sinterklaas is gepasseerd en voor iedereen een klein presentje (in de vorm van eten en van woorden) heeft achtergelaten, gaan een aantal van ons op weg naar school, met een geleend busje. Daar laden we de decors, die eigenlijk veel te zwaar zijn om te tillen, in het busje en halen daarna een bank op, die ook mee zal spelen in het toneelstuk. Terug in het zaaltje installeren we de decors en begint 'Le Bourgeois gentilhomme' vorm te krijgen.
Na veel oefenen en discussiëren komen we aan op het moment dat we de eerste voorstelling zullen gaan spelen. Het is woensdagavond rond de klok van acht. Iedereen is omgeschminkt tot personage van het tijdperk van Molière, wat wil zeggen: een wit gezicht. Na wat concentratieoefeningen neemt iedereen zijn plaats in, klaar voor de première. Het publiek druppelt binnen: één persoon, de tweede en al snel volgt de derde. Maar als we willen beginnen staat die teller nog steeds op drie. We wachten nog even en beginnen zodra de zevende persoon is binnengelopen. Monsieur Jourdain komt de scène binnen...
Na een lang stuk verlaat Monsieur Jourdain de scène en volgt een applaus dat de zeven mensen in de zaal maar net vertegenwoordigd, dat was het dan. Met de klas besluiten we dat dit de generale repetitie was, op naar de première op donderdag dus!

Donderdagmiddag zitten alle kinderen van de school in de zaal, totaal zo'n veertig man. De sfeer zit er al snel goed in, de combinatie kinderen en komedie blijkt goed aan te slaan. Monsieur Jourdain volgt een les phylosofie, leert omgaan met een zwaard en leert wat de A, E, I, O, U zijn. Daarna volgt een deel waarin hij zijn karakter nog meer neer zet.
Het applaus is aanwezig, maar wel zoals kinderen dat aanpakken. Een van de leraressen komt naar mij toe en vertelt vrolijk dat ze in tijden niet zo heeft gelachen en ze spierpijn in haar kaakspieren heeft...
De vrijdag breekt aan, een van de eerste dingen die op school tegen elkaar wordt gezegd is dat het de laatste dag is. Dat wordt ook wel snel duidelijk: we beginnen met het schoonmaken van onze twee lokalen waarna we een tentoonstelling maken van het werk dat we gemaakt hebben. De schooldag wordt afsloten door een 'Au revoir' aan de school waarna we nog één keer met z'n allen lunchen. Daarna vindt mijn fiets voor de laatste keer zijn weg naar de garage, in het centrum van Saint Menoux.

Voor het avondeten verzamelen we in Le Petit Moullière, waar we ook direct beginnen met het schminken. Iedereen is opgewonden, vanavond moet het namelijk gebeuren. Dat wordt ook wel duidelijk zodra we de deur van de zaal openen: ouders, gastouders, belangstellenden en andere mensen stromen binnen om het toneelstuk te komen bekijken. De eerste les van Monsieur Jourdain verloopt dat ook wat gespannener dan de eerste twee keren, maar al snel is de concentratie goed en laat onze Sejour zien wat we hebben voorbereid. Nadat Monsieur Jourdain de laatste administratieve zaken heeft geregeld en een mogelijke man voor zijn dochter heeft geweigerd is het aan mij om als Jourdain het stuk af te sluiten. Het loopt lekker, de teksten komen er goed uit en ik trap wederom in de truc die de geweigerde man heeft opgezet. De zaal kan lachen en na de laatste scène en een daverend applaus is het aan ons om de Sejour gezamenlijk af te sluiten met een lied. Daarna is het aan ons om te lachen en terug te kijken op een schitterende drie maanden.
De avond bestaat voor de rest uit praten, gezamenlijk wat drinken/eten en sommigen proberen nog wat als clown. Maar waar het vooral om gaat is om afscheid en dat blijkt een moeilijk ding. De een na de ander vertrekt, na een knuffel en wat lieve woorden. Uiteindelijk blijven een aantal mensen over, die een enorme band hebben opgebouwd in de drie maanden. Als ik Thomas 'Au revoir' moet zeggen staan de tranen klaar om te rollen, maar is het een goede grap die dat voorkomt, op de achtergrond hoor ik wel een aantal tranen rollen.
Thuis in mijn bedje dringt het nog steeds niet tot me door, maar morgen is het echt voorbij. Ik slaap vrij onrustig en sta de volgende ochtend rond half negen op.
De ouders van Derya zijn gekomen om met ons te ontbijten, wat resulteert in een gezellig begin van de dag. Na het vertalen van wat dankwoorden van de moeder van Derya moet ik er echt aan geloven: de stofzuiger gaat naar boven, de laatste spullen worden ingepakt en alles wordt schoon. Deze klus wordt onderbroken door Derya die aankondigt weg te gaan, ik loop mee naar beneden. Straks zullen Benoit en Elias mij naar het station van Moulins brengen, maar nu is het tijd om Derya een 'Au revoir' te zeggen. Als ze weg rijdt blijf ik zwaaien, ondertussen zoekt een traan een weg over mijn wang...

IJsbrand.

Naar IJsoldaan in Frankrijk bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl